Me mijëra të vdekur në përshkallëzimin më të fundit të luftimeve midis Hezbollahut dhe Izraelit në Liban, është e vështirë të imagjinohet se Libani dikur ishte një oaz paqeje dhe tolerance. Bejruti dikur gëzonte me të drejtë reputacionin si Parisi i Lindjes së Mesme.
Ky status nuk përfundoi me shpërthimin e luftës civile libaneze në vitin 1975, por me ngritjen e regjimit Assad në Siri disa vite më herët. Presidenti Hafez al Assad nuk hoqi dorë kurrë nga pretendimi i Sirisë mbi të gjithë Libanin, por u mjaftua duke e trajtuar Libanin si një zonë speciale. Ndërsa sponsorizimi i terrorizmit nga Siria e ekspozoi atë ndaj sanksioneve amerikane në vitin 1979, autokracia e saj filloi të mbyste shoqërinë siriane dhe përqafimi i socializmit të dominuar nga shteti e izoloi më tej ekonominë e saj. Libani u bë më pas një litar shpëtimi, një valvul presioni që lejonte pastrimin e parave, trafikun e drogës dhe shmangien e sanksioneve. Elitat siriane mund të arratiseshin në Bejrut për fundjavë për të çliruar stresin, duke i bërë privimet sociale të jetës në Siri më të tolerueshme sepse, të paktën për elitat, ato ishin të përkohshme. Ndërsa regjimi Assad përfitonte, ishte një marrëdhënie parazitare për të cilën libanezët përfundimisht paguan çmimin.
Dhe Libani nuk ishte i vetmi shtet i vogël që u gjend i kapur në një marrëdhënie të tillë shfrytëzuese. Pakistani mbetet pak më shumë se një territor përmes të cilit Kina mund të pastrojë interesat e saj. Fakti që Pakistani është njëkohësisht Aleat Kryesor Jo-Anëtar i NATO-s dhe përfitues i privilegjuar i pajisjeve ushtarake amerikane, por edhe vasal i Kinës, është një kundërthënie që mund të çojë vetëm në katastrofë të sigurisë kombëtare.
Edhe Qiproja Veriore, për Turqinë, luan një rol të ngjashëm me atë të Libanit për Sirinë e Assadit. Ashtu si Siria nuk e njeh dhe nuk e respekton sovranitetin e Libanit, po ashtu Turqia refuzon integritetin dhe sovranitetin e Qipros. Dhe ndërsa Siria e transformoi Libanin në një shtet mafioz, ku Hezbollahu ishte vetëm një nga shumë mafiet e pranishme, Qiproja Veriore e pushtuar nga Turqia është një qendër ndërkombëtare për pastrim parash. Ndërsa Republika e Qipros ka reformuar financat e saj dhe tani gëzon një nga sektorët bankarë më transparentë në Evropë, vetëm matanë vijës së kontrollit, zona turke është një “one-stop shop” për çdo kriminel, kontrabandist dhe terrorist. Ata që investojnë në Qipron Veriore e zgjedhin për një arsye të thjeshtë: mund të veprojnë me pandëshkueshmëri dhe të përdorin statusin e ndërlikuar të ishullit për të krijuar një bazë për aktivitetin e tyre kriminal në Evropë. Në fund të fundit, Qiproja është anëtare e Bashkimit Evropian.
Megjithatë, fakti që Qiproja është ishull kufizon përdorimin e saj për disa qëllime. Trafikantët e drogës mund të vendosen në zonat e pushtuara, por roja bregdetare qipriote dhe marina greke mund të pengojnë shpërndarjen e mëtejshme.
Kjo mund të jetë arsyeja pse Turqia po i drejtohet gjithnjë e më shumë Shqipërisë. Vendi i vogël ballkanik nuk është i panjohur për krimin e organizuar, por kryeministri aktual Edi Rama e ka çuar kriminalitetin e vendit në një nivel tjetër. Legalizimi i kultivimit të marijuanës prej tij ka krijuar mbulesë për pastrimin e fitimeve nga droga, ndërsa Shqipëria po bëhet qendra europiane e drogës jo vetëm për marijuanën, por edhe për heroinën, kokainën dhe metamfetaminat.
Rama konsultohet shpesh me kryeministrin turk Recep Tayyip Erdogan, të cilin e modelon hapur si shembull për veten. Ashtu si Erdogan dhe njerëzit e tij, Rama dhe aleatët e tij fitojnë para duke konfiskuar toka për zhvillim. Ata që i dalin përpara, ish-zëvendëskryeministri Arben Ahmetaj dhe kryetari i Bashkisë së Tiranës, Erion Veliaj, përfundojnë duke luftuar akuza të fabrikuara nga SPAK, një forcë antikorrupsion oruelliane që vepron gjithnjë e më shumë si milicia private e Ramës. Ambasadorët amerikanë partizanë dhe marrëveshjet e pasurive të paluajtshme me Alex Soros dhe Jared Kushner i japin Ramës një ndjenjë pandëshkueshmërie.
Ajo që ndodh në Shqipëri nuk do të mbetet në Shqipëri. Ashtu si Libani ra në kaos, shënjestrimi i qëllimshëm i kundërshtarëve të Ramës dhe i mbrojtësve të qeverisjes së pastër po zhgënjen qytetarët që dikur ishin më pro-amerikanët në Evropë. Krimi i organizuar dhe ekonomia e drogës u japin kriminelëve dhe terroristëve një pikëmbështetje në Evropë. Ashtu si Assad sponsorizonte terroristë në Liban duke kërkuar njëkohësisht mohueshmëri të besueshme, Erdogan mund të bëjë së shpejti të njëjtën gjë në Shqipëri.
Shqipëria mund të duket e vogël, por Rama përfaqëson një gangrenë që duhet amputuar para se helmi i saj të përhapet./ American Enterprise Institute – Përkthyer nga Zoom.al
Festa e çmendur për titullin botëror të Spanjës përfundon në tragjedi, humb jetën 13-vjeçari
