Mesfushori i Interit dhe i kombëtares shqiptare, Kristjan Asllani flet për veten në prag të debutimit në Euro 2024 kundër Azzurrëve: “Gjaku im është shqiptar. Fansat tanë janë të çmendur, si mund të mos japësh gjithçka për ta?”

Për Kristjan Asllanin, i cili mbërriti në Buti të provincës së Pizës kur ishte dy vjeç, mbrëmja e nesërme Itali-Shqipëri nuk mund të jetë një ndeshje normale. A është kështu?

“Do të thosha një gënjeshtër nëse do të thoja se ishte, edhe sepse luaj kundër shumë shokëve të skuadrës. Është vetëm një turp për grupin shumë të vështirë, por ne duam të bëjmë mirë dhe të hapim një cikël për t’u përpjekur të kualifikohemi në Kupën e Botës. Ka një përzierje të bukur të të moshuarve dhe të rinjve”, shprehet ai në një intervistë për “Corriere della Sera”.

A do të ndahet zemra e Butit?

“Për mendimin tim do të më shajnë shumë. Por në këtë zonë ka edhe shumë shqiptarë të tjerë. Sigurisht që do të jetë një ndeshje e mirë dhe mezi pres ta luaj”.

Kur të ktheheni në shtëpi, a mund të bëni një jetë fshati apo është më e ndërlikuar?

“Nuk kam ndryshuar dhe kur të mundem shkoj: edhe për të parë ndeshjet e futbollit midis shtatë rretheve tona, që garojnë për Palio në janar. Me Butin jam shumë i lidhur, kam shumë miq: nga 15 deri në 70 vjeç”.

A ka të drejtë Italia të shqetësohet për këtë Shqipëri të shfrenuar?

“Trajneri Sylvinho solli entuziazëm, besim tek ne, dëshirë për t’u rritur. Grupi ndryshoi me të dhe rezultatet i arritëm. Nuk e di nëse Italia duhet të shqetësohet, por ne do të japim më të mirën për tifozët tanë që do të jenë kaq të shumtë”.

Ju duket vonë Italia?

“Jo, ka shumë lojtarë shumë të fortë: ata mund të bëjnë shumë mirë”.

Çfarë bëtë kur Italia fitoi Kampionatin Evropian?

“Isha në shesh, me miqtë e mi që po festonin”.

Si ndiheni më shqiptar?

“Gjaku im është shqiptar, në shtëpi flas ndonjëherë gjuhën shqipe. Dhe me gjyshërit e mi në Shqipëri i mbaj gjallë rrënjët e mia”.

A shkoni ndonjëherë në Elbasan ku keni lindur?

“Po, nëse jam në Tiranë me kombëtaren dhe e kam pasditen e lirë, shkoj të vizitoj gjyshërit”.

A ju tregojnë prindërit për jetën e tyre në Shqipëri dhe ardhjen e tyre në Itali?

“Gjithmonë. Babai mbërriti në Itali me gomone dhe më tregon se sa e vështirë ishte jeta në Shqipëri. Nëna ime ishte 18 vjeç dhe nuk ishte e lehtë. Ata vuajtën shumë dhe ajo që bënë për mua dhe vëllain tim Leonardo, 13 vjeç, është e paçmueshme: Ndjej se nuk mund t’i shpërblej, por përpiqem”.

Si?

“Kur firmosa për Interin i solla të gjithë me vete në Milano, edhe sepse të gjithë flasin mirë për qytetin, por në moshën 21-vjeçare, të jetoja vetëm atje do të ishte një rrëmujë. Nëna ime punonte në një fabrikë ëmbëlsirash, babai im punonte në kompaninë e ujësjellësit dhe verën e kalonte gjithë ditën në diell: tani jeta ka ndryshuar”.

A kujdesej shumë për vëllain e tij?

“Po, sidomos në verë. Ne ishim bashkë gjithë ditën, sepse prindërit tanë punonin. E mora me vete në fushë, e ula dhe u stërvita. Tani ai luan edhe si anësor: ai është pak më i çmendur se unë”.

Deri para tre vjetësh në verë shërbenit nëpër tavolina në “festivën stringozzo në Cinta Senese”: është më e komplikuar të shërbenit mes njerëzve me pjata në duar apo të nisësh një ndeshje kyçe për Scudetton në Firence?

“Ishte më e vështirë ta luaja atë ndeshje, sepse e ndjeva shumë, nuk kisha luajtur që nga minuta e parë për disa kohë dhe Juventusi ishte shumë afër nesh: kishte pak stres”.

Jorginho, Modric, Brozovic, Barella, Pedri. Një grup mesfushorë të mëdhenj: keni një model apo mjafton Calhanoglu që të rriteni?

“Brozovic është gjithashtu një frymëzim. Të shihja atë dhe Calha-n duke u stërvitur ishte një nga gjërat më të mira që mund të më kishte ndodhur”.

Ishte një sezon rritjeje për ju?

“Pa dyshim. Kam një lojtar të madh përpara si Hakan, nga i cili përpiqem të mësoj çdo ditë. E falënderoj, edhe për personin që është”.

Të luash pak nuk është e lehtë

“E kuptova që edhe nëse luan tre minuta, duhet të jesh gati. Por jam përmirësuar edhe në fazën e mbrojtjes, për të cilën kam punuar shumë. Dhe në lojën me topin: të jesh me kampionët më të mirë në gjithçka”.

Ju u transferuat nga Primavera e Empolit në Inter në pak më shumë se gjashtë muaj. Ishte e vështirë të ruash ekuilibrin?

“Unë gjithmonë mendoj për këtë, sepse kam ardhur në Milano pas 13 ndeshjesh si titullar në Empoli”.

A ju ndihmon Inzaghi të bëheni një lojtar i shkëlqyer i ekipit?

“Ai e di kur të vijë të flasë me ju dhe kur nuk është koha e duhur: më ndihmon shumë”.

Ka lindur më 9 mars si Interi: është edhe skuadra juaj e preferuar?

“Po, pasioni vjen nga një xhaxha, një tifoz shumë i Interit. Por më pëlqeu shumë edhe Kaka”.

A keni pasur ndonjëherë shansin të luani për ekipin italian të të rinjve?

“Trajneri kishte ardhur në Empoli, nga nën 21 vjeç, por nuk mora kurrë një telefonatë. Në çdo rast, nuk do të kisha ndryshuar: e konsideroj veten shqiptar dhe është e drejtë që luaj për Shqipërinë”.

A është ndjenja e përkatësisë diçka më shumë?

“Unë mendoj se po, por mbi të gjitha janë ata të çmendurit e egër të tifozëve tanë që na akuzojnë: si nuk mund të japësh shpirtin për këtë fanellë?”.

A është edhe më e rrezikshme një Itali me një bllok Inter?

“Po. Dhe është dukshëm e favorizuar”.

Shoqëruesit e tij me një ose dy fjalë: Barelë?

Cilësia dhe sasia. Ai është një nga më të fortët në botë dhe shpresoj që nesër të jetë atje. Dimarco: këmbë zanash. Darmian: princi ynë. Frattesi: budalla! Jo, po bëj shaka (qesh). Forcë e madhe fizike dhe një mik i madh: E kam dëgjuar, le të shpresojmë që ai të mos shënojë me ne”.

A e keni ndihmuar njëri-tjetrin?

“Ne flasim shpesh, ai gjithashtu ka lojtarë shumë të fortë përpara në Inter dhe duhet të jetë i kënaqur me sezonin e tij. Ai është një profesionist i madh”.

Asllani?

“Një djalë i mirë”.